ΕκτύπωσηΕκτύπωση Κλείσιμο Κλείσιμο

Κυπριακή Δημοκρατία
Ομιλίες


06/07/2015





Κυριακή, 5/7/2015
Επιμνημόσυνος λόγος του Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως κ. Ανδρέα Μυλωνά στο εθνικοθρησκευτικό μνημόσυνο των ηρώων της κοινότητας Αυγόρου, στον Ιερό Ναό Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, Αυγόρου

-----------------------------------------------------------------------------------------
Με αισθήματα ευλάβειας και εθνικής υπερηφάνειας, τελούμε και φέτος το εθνικό και θρησκευτικό μνημόσυνο των ηρωικώς πεσόντων της κοινότητας Αυγόρου και αποδίδουμε τον προσήκοντα φόρο τιμής σ’ αυτούς που πρόσφεραν την ίδια τους τη ζωή ως θυσία στο βωμό της ελευθερίας της πατρίδας μας. Ταυτόχρονα ενώνουμε τη φωνή μας με το σεβαστό ιερατείο και όλους τους κατοίκους και προσευχόμαστε για την ανεύρεση των αγνοουμένων της κοινότητας.

Η κοινότητα Αυγόρου έχει να επιδείξει ένα πολύ μακρύ κατάλογο ηρώων. Τη Λουκία Λαουτάρη, τον Παναγή Ζαχαρία, τον Ανδρέα Κάρυο και τον Γεώργιο Κάρυο, που θυσίασαν τη ζωή τους κατά τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-59. Τον Νικηφόρο Κάρυο, τον Παναγιώτη Βρακά, τον Παναγιώτη Παφίτη, τον Παναγιώτη Μαρίνου και τον Κωστάκη Χατζηγιάννη που έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι κατά τη βάρβαρη τούρκικη εισβολή του 1974.
Αλλά και τους αγνοούμενους της εισβολής, Γεώργιο Πιλάτου, Ευαγόρα Τυρίμου, Κυριάκο Καλαθά, Σέργη Ποΐζη, Αντώνη Παπαγεωργίου, και Χριστόδουλο Λαουτάρη. Τιμούμε σήμερα τη μνήμη όλων των ηρώων και πεσόντων της κοινότητας και προσευχόμαστε για την ανεύρεση των αγνοουμένων της, ανανεώνοντας την δέσμευση μας για συνέχιση του αγώνα τους.

Η Λουκία Λαουτάρη και ο Παναγής Ζαχαρία, ήταν εκείνοι που με τη θυσία τους άνοιξαν το μακρύ κατάλογο των ηρώων της κοινότητας Αυγόρου. Και οι δύο έπεσαν στις 5 Ιουλίου 1958, κατά την διάρκεια αιματηρής σύγκρουσης των κατοίκων της κοινότητας με Άγγλους στρατιώτες, όταν υπερασπίστηκαν μαζί με άλλους συγχωριανούς τον δεκαπεντάχρονο τότε Κυριάκο Μακρή, ο οποίος αρνείτο επίμονα να κατεβάσει συνθήματα κατά των αποικιοκρατών που είχαν αναρτηθεί. Ο θάνατος της Λουκίας Λαουτάρη, μητέρας πέντε παιδιών και εγκύου κατά τη διάρκεια των τραγικών γεγονότων και του επίσης οικογενειάρχη Παναγή Ζαχαρία συγκλόνισε την κοινότητα, την περιοχή Κοκκινοχωριών, αλλά και ολόκληρο τον κυπριακό λαό. Συγχρόνως όμως ανύψωσε το φρόνημα και φούντωσε την αγωνιστικότητα του λαού και τη θέληση του για ελευθερία.


Ο Ανδρέας Κάρυος, παιδί πολυμελούς οικογένειας με μεγάλη έφεση στα γράμματα, γρήγορα αναδεικνύεται και πρωτοστατεί στα εθνικά, εκκλησιαστικά και γεωργικά ζητήματα. Ένθερμος συνεργάτης του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου συμμετέχει σε συνεδρίες στο Συνοδικό, καταλαμβάνει αξιώματα στην Π.Ε.Κ. και πριν τον αγώνα γίνεται στρατολόγος των νέων. Η Οργάνωση τού εμπιστεύεται δύσκολες αποστολές και υπεύθυνες θέσεις. Συνελήφθη και αφού βασανίστηκε απάνθρωπα στα μπουντρούμια της Αμμοχώστου, κλείστηκε στα κρατητήρια της Πύλας, για να δραπετεύσει αργότερα μαζί με τον συναγωνιστή του ήρωα Φώτη Πίττα και άλλους δύο, και να αναλάβει Υποτομεάρχης στην περιοχή Κοκκινοχωριών. Ο Ανδρέας Κάρυος, μαζί με τους συντρόφους του, έπεσε ηρωικά μαχόμενος στον Αχυρώνα του Λιοπετρίου στις 2 Σεπτεμβρίου 1958, εγκαταλείποντας έγκυο γυναίκα και ένα μικρό παιδί.

Ο Γιώργος Κάρυος, αδελφός του Ανδρέα, θερμός πατριώτης και αγωνιστής πληροφορήθηκε για τα γεγονότα του Αχυρώνα και το θάνατο του Ανδρέα, όντας έγκλειστος στα κρατητήρια Κοκκινοτριμιθιάς. Δραπετεύει και καταλήγει στον Αστρομερίτη για να συνενωθεί με την αντάρτικη ομάδα του τομέα Μόρφου. Εκεί, προδομένος , έδωσε τη μάχη με Άγγλους στρατιώτες . Όταν η ομάδα του περικυκλώθηκε επιχείρησε ηρωική έξοδο. Τραυματίστηκε και εξέπνευσε ανήμερα της 28ης Οκτωβρίου του 1958. Τραγική φιγούρα η μάνα των δυο ηρώων, η Φλουρέντζα, που μέσα σε σαράντα μέρες κλήθηκε να θάψει τα δύο παιδιά.

Ο αγώνας της ΕΟΚΑ για απελευθέρωση δεν έμελλε να είναι ο τελευταίος για τον βασανισμένο λαό μας. Πολύ σύντομα βρέθηκε να αντιμετωπίζει τη βαρβαρότητα του Τούρκου εισβολέα. Τα παλληκάρια της κοινότητας Αυγόρου δηλώνουν και πάλι το παρών τους στο κάλεσμα για προάσπιση της πατρίδας.

Σ’ αυτό το νέο κάλεσμα ο Νικηφόρος Κάρυος, ο Παναγιώτης Βρακάς, ο Παναγιώτης Παφίτης, ο Παναγιώτης Μαρίνου και ο Κωστάκης Χατζηγιάνης έπεσαν μαχόμενοι κατά του τούρκου εισβολέα. Άλλα έξι παλληκάρια της κοινότητας, ο Γεώργιος Πιλάτου, ο Ευαγόρας Τυρίμου, ο Κυριάκος Καλαθάς, ο Σέργης Ποϊζης, ο Αντώνης Παπαγεωργίου, και ο Χριστόδουλος Λαουτάρης, εξακολουθούν να βρίσκονται μέχρι και σήμερα στο μακρύ κατάλογο των αγνοουμένων της κυπριακής τραγωδίας.


Η Κύπρος του σήμερα, δυστυχώς, δεν είναι αυτή που οραματίστηκαν τα παιδιά της κοινότητας Αυγόρου και ο κυπριακός λαός στο σύνολο του. Δεν είναι αυτή για την οποία αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν τα παλικάρια της ΕΟΚΑ και οι άλλοι ήρωες μας. Οι ήρωες μας κατά των Τούρκων εισβολέων του ’74 παραμένουν ακόμη αδικαίωτοι, ενώ το δράμα των συγγενών των αγνοουμένων μας συνεχίζεται. Ο λαός μας εξακολουθεί για 41 τόσα χρόνια να βιώνει την κατοχή και όλες τις παρενέργειες της.

Το σημερινό μνημόσυνο αποτελεί αφορμή για να ανατρέξουμε στην ιστορία μας, στα ιστορικά επιτεύγματα αλλά και στα λάθη μας. Να παραδειγματιστούμε από την ως τώρα πορεία μας. Να εργαστούμε για τη δημιουργία στέρεου υπόβαθρου αγώνα και ενότητας που θα μας επιτρέψει να διέλθουμε τις τραγικές συνέπειες της εισβολής και να απαλλαγούμε από τις πληγές που αυτή επισώρευσε. Να μπορούμε να προσβλέπουμε σε καλύτερες μέρες για τον τόπο μας.

Τα εθνικά μας ζητήματα απαιτούν συλλογική διαχείριση. Πανεθνική κινητοποίηση και εθνική συνεννόηση. Τα εθνικά μας θέματα δεν προσφέρονται ούτε για ακρότητες, ούτε για δημαγωγίες, άγονες αντιπαραθέσεις και ανώφελες υποσχέσεις.


Δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι τα τραγικά αποτελέσματα της τουρκικής εισβολής εξακολουθούν να υφίστανται. Τα κατοχικά στρατεύματα βρίσκονται ακόμα στο νησί μας, βασικά ανθρώπινα δικαιώματα καταπατούνται, χιλιάδες παραμένουν ως πρόσφυγες και το δράμα των συγγενών των αγνοουμένων μας συνεχίζεται.

Η κατάσταση αυτή δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού. Οι προσπάθειες για εξεύρεση βιώσιμης, εθνικά αποδεκτής και στα πλαίσια του ευρωπαϊκού κεκτημένου λύσης στο κυπριακό πρόβλημα πρέπει να συνεχιστούν και να ενδυναμωθούν. Επιδίωξή μας είναι, μέσα από τη διαδικασία των διαπραγματεύσεων, να επιτύχουμε μια δίκαιη και βιώσιμη λύση στο εθνικό μας πρόβλημα, που να διασφαλίζει την ιστορική συνέχεια του λαού μας στη γη των πατέρων του. Θέλουμε μια ειρηνική και ευημερούσα πατρίδα, με πολιτική και οικονομική σταθερότητα, με διασφαλισμένες τις ελευθερίες και δικαιώματα για όλους τους νόμιμους κατοίκους της. Μια Κύπρο που να αξιοποιεί την ευρωπαϊκή της ταυτότητα και να εξασφαλίζει οικονομική και κοινωνική πρόοδο.


Για την επίτευξη των στόχων μας, πέρα από το διεθνές δίκαιο, έχουμε ως στηρίγματα τις παρακαταθήκες των ηρωικών παιδιών μας, τις θυσίες του λαού μας, την πανάρχαια ελληνική ιστορία και παράδοση μας με τις διαχρονικές της αξίες, τις οποίες οφείλουμε να μεταλαμπαδεύσουμε αυτούσιες και αλώβητες στα παιδιά μας.

Είναι ώρα να δώσουμε την υπόσχεση ότι τους αγώνες και θυσίες των ηρώων μας δεν θα προδώσουμε ποτέ. Δεν θα αφήσουμε τα οράματα τους και τις προσδοκίες ενός ολόκληρου λαού να εξανεμιστούν. Ο αγώνας θα συνεχιστεί ως την τελική δικαίωση. Αυτό θα είναι το καλύτερο μνημόσυνο για τα παιδιά της πατρίδας μας, που έδωσαν για αυτή τη ζωή τους, για τα παιδιά της κοινότητας Αυγόρου που μνημονεύουμε σήμερα.

Αιωνία τους η μνήμη.
Πίσω

© 2012 - 2019 Κυπριακή Δημοκρατία,
Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως